Een paar dagen geleden kreeg ik een mailtje van Stichting Bam. Dat is een stichting die ‘auditieve vervuiling’ tegengaat.

Tussen de reacties lezen we onder andere “eindelijk dat er iemand opstaat”. Wij lezen dit met de nodige vraagtekens erbij, alsof het hier gaat om een tot nogtoe onbekende discussie…

De Stichting BAM strijdt inmiddels al meer dan tien jaar tegen allerlei vormen van ongewenst en onnodig geluidsgeweld in de samenleving en dus vóór het recht op stilte in de openbare ruimte. Het gaat er dan niet om of een geluid hard of zacht is. Iedereen heeft toch recht op zijn eigen privacy en het is daarom niet meer dan normaal, dat je niet constant met de (muzikale) smaak van een ander wordt geconfronteerd, in wat voor vorm dan ook.

Klik op ‘lees meer’ om de volledige brief en antwoord te lezen.

Beste Alexander,

Geïnteresseerd maar toch ook een beetje verbaasd kwam ons deze week het nieuws onder ogen van jouw initiatief ‘fucking irritant’ die zich richt tegen de overlast van mobieltjes in het OV.

Tussen de reacties lezen we onder andere “eindelijk dat er iemand opstaat”. Wij lezen dit met de nodige vraagtekens erbij, alsof het hier gaat om een tot nogtoe onbekende discussie…

De Stichting BAM strijdt inmiddels al meer dan tien jaar tegen allerlei vormen van ongewenst en onnodig geluidsgeweld in de samenleving en dus vóór het recht op stilte in de openbare ruimte. Het gaat er dan niet om of een geluid hard of zacht is. Iedereen heeft toch recht op zijn eigen privacy en het is daarom niet meer dan normaal, dat je niet constant met de (muzikale) smaak van een ander wordt geconfronteerd, in wat voor vorm dan ook.

Moderne gadgets waar tegenwoordig een stevig volume uit komt, vormen een steeds grotere aanslag op de persoonlijke leefsfeer van mensen. Je kunt er namelijk niet meer aan ontsnappen, een ander dringt je geluid op, wáár en wanneer hij daar zin in heeft.

Wij denken dat het afspelen van muziekbestanden in de trein slechts één van die dingen is, die in een veel groter pakket van onbeschaafdheden thuishoort, die helaas in ons land zo normaal zijn geworden. Je achtertuindeur openzetten bijvoorbeeld en in je huiskamer de radio zo ver opendraaien dat de buurman en zelfs mensen verderop in de straat mogen meegenieten. Alleen al zoiets als het afgaan van echte muziekjes in een mobieltje, staat in de lijst van grootste ergernissen
in ons land. En wat zou je denken van winkelmuziek? Ook dat wordt je overal opgedrongen terwijl je er niet om vraagt. Van SMAAK is dus helemaal geen sprake want niemand kan/mag voor een ander bepalen wanneer hij verplicht naar iets moet luisteren.

Er zijn talloze voorbeelden en de klachten lopen al jaren bij ons binnen. Op onze website www.stichtingbam.nl is inmiddels een grote hoeveelheid materiaal beschikbaar over dit onderwerp. Je kunt luisteren naar onze radio-items, en brieven lezen van mensen die al jaren door het fenomeen worden geplaagd. Lees ook eens onder het kopje BAM onze doelstellingen.

Maar er rust in ons land op geen enkel onderwerp zo’n groot taboe als op dit!

Tot slot een punt van overweging… Waarom noem je de website ‘fucking irritant’. Spreekt het dan per definitie de jongeren meer aan denk je? Taalgebruik is de spiegel van de beschaving. Onnodig grove woordkeuze draagt óók bij aan het verdere verval van onze samenleving… Denk je niet dat als de site bijvoorbeeld ‘irritantemobieltjes’ zou heten, de boodschap er minder om zou zijn?

We wensen je succes met de actie.

Stichting BAM: Bescherming Akoestisch Milieu.
Omdat een mens recht heeft op Stilte.

P.Duijsters
webbeheerder

Je kunt evt. onze banner downloaden op deze pagina:
http://www.stichtingbam.nl/Informatie/downloads.htm

Mijn antwoord:

Beste Heer Duijsters,

Hartelijk bedankt voor uw e-mail, en het steunen van de actie. Ik heb
uw site bekeken en denk dat het altijd goed is dat mensen ideeën
bundelen om daadwerkelijk iets proberen te doen aan problemen.

In uw e-mail klinkt een soort verbazing door over het feit dat in de
reacties wordt gesproken over “eindelijk doet iemand eens iets”. Ik
denk dat dat iets te maken heeft met een andere verbazing in uw
e-mail, het feit dat er ’schuttingtaal’ gebezigd wordt in mijn actie.
Ik denk dat deze twee actoren veel met elkaar te maken hebben. De
actie is heel erg gefocust op een bepaalde situatie en een bepaalde
doelgroep. Jongeren. Een klein deel van de jongeren is de oorzaak van
de problematiek, maar een nog groter deel irriteert zich eraan. Voor
mij was de vraag hoe, met deze kennis, het probleem het best aan te
pakken zou zijn. Hoe zeer ik de doelen van BAM ook steun, met de
boodschap “een mens heeft recht op stilte” is het gewoonweg niet
realistisch om te denken dat jongeren zich hierdoor aangesproken
voelen.

Mijn mening hierover buiten beschouwing gelaten, voor jongeren is op
de site gebezigd taalgebruik volkomen normaal. En ik durf met u te
wedden, dat als ik de titel bovenaan “Speel geen muziek door de
luidspreker van je mobiele telefoon. Dat maakt je niet cool, dat maakt
je vreselijk irritant.” genoemd had, jongeren sterke aversie
ontwikkeld zouden hebben tegen de actie. Ik word nu al een paar keer
een moralist genoemd, maar het grootste gedeelte van de reacties is
overmatig positief. Als ik de slogan niet had aangepast op
jongerentaal, en het niet ietwat recalcitrant gemaakt had, waren die
aantallen zeker omgedraaid geweest.

Ik begrijp uw bezwaren, maar hoop dat u de doelen van de actie steunt.
Ik geloof namelijk dat die wel degelijk geholpen worden.

Met vriendelijke groet,
Alexander Klöpping